ماده 370 قانون اساسی هند چیست و چرا اهمیت دارد؟

ماده 370 قانون اساسی هند در واقع ماده تعیین حدود اختیارات مردم کشمیر است که به نوعی تضمین کننده استقلال آنان می باشد.

قانون اساسی هند، سیستم سیاسی هند را جمهوری فدرال می نامد. در یک سیستم جمهوری فدرال، مردم هر ایالت اختیار کامل دارند که از حق قانون گذاری خود تحت عنوان مجلس ایالتی بهره مند شوند.

در قانون اساسی هند، ماده 370 در سال 1954 به تصویب رسید که بر اساس آن اختیارات ویژه ای به جامو و کشمیر داده می شد و به آنها اجازه داده می شود از حقوق فدرال خود بهره مند شوند.

به عبارت دیگر، ماده 370 قانون اساسی هند خود مختاری کشمیری ها را تضمین می کرد. بطوری که این ایالت به جز در مسائل روابط خارجی، دفاعی و ارتباطات و مخابرات که در کنترل دولت مرکزی هند بود، قانون اساسی مستقل و پرچم ملی خودش را داشت و آزاد بود کلیه قوانین مدنی و قضایی ایالت را خود وضع کند. این قانون از سال 1954 تا 31 اکتبر 2019 فعال بود.

در 5 آگوست 2019، چه اتفاقی افتاد؟

اما در 5 آگوست 2019، دولت فدرال هند دستور ویژه ای را برای لغو قانون 1954و همه مقررات قانون اساسی هند که برای جامو و کشمیر بر اساس قطعنامه های فدرال قابل اجرا بود، صادر کرد.

با سلب اختیارات ویژه مربوط به این قانون، کشمیر تبدیل به ایالت غیر ملی شد. بلافاصله پس از آن، دولت BJP در 6 آگوست دستور دیگری صادر كرد كه تقریباً همه بندهای ماده 370 را باطل اعلام نمود. لغو ماده 37 قانون اساسی هند در واقع یك سیلی بر صورت کشمیری های آزادی خواه است.

لغو ماده 370 قانون اساسی هند پایان ماجرا نبود

اقدامات ظالمانه دولت هند به لغو ماده 37 قانون اساسی هند منتهی نشد. بلکه لایحه  تقسیم ایالت جامو و کشمیر به دو بخش تحت عنوان جامو و کشمیر و جداکردن( کانتون لاداخ) از دیگر مصوبه های دولت هند بود.

بدین ترتیب دولت هند دست به هدف اصلی خود یعنی تقسیم کشمیر و جدا کردن بیش از یک سوم این سرزمین زد.

حال سوال مهم این است که کدام سیستم فدرال اجازه رفتاری مشابه رفتار هند در کشمیر اشغالی را می دهد؟ تا چه زمانی مردم کشمیر نباید طعم آزادی را بچشند؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *